The Father and the Daughter

Sorotan Beleren abestiak ere esaten zuen


Gaur egun oraindik ikus dezakegu
alaba hura lehioan
mariñelaren zai,zai
itsasoan du itxaropena.

Itxaropenak egiten duelako alaba egunero bertara joatea, aita noiz helduko itxaroten egotea. Itxarotea, itxaropena edukitzea delako.Eta bahr izaten dugun itxaropen hori itsasoan aurkitzen da gehienetan. Gure eskuetatik at dagoen elementua delako itsasoa.

Hasiera batean ezer ez dago, ura, bukaerarik ez daukan ortzmugan...

Baina bi aldiz begiratzen badugu, urrunean zerbait ikustera heldu gaitezke. Itxaropenak egiten digu atentzio bereziz begiratzea. Izan daitekeelako norbaitek edo zerbaiten esperoan izatea, baina gerta daitekeelako kuriositate hutsagatik begiratzea.

Eta begira jarraitzen badugu litekeena da gehiago ikustera heltzea, edo baliteke oasi batean bailitzan gure imaginazioaren obra izatea. Itsasontzia, izurdeak... Baina itsasoaren magia da hori, itxaropenez betea mantentzen diguna...

Eta horregatik jarraituko du alabak marinelaren esperoan, denborak aurrera egiten badu ere itsasoa egunero hor dagoelako, aurrera eta atzera, mugimendu konstatean baina aldi berean mugitu barik, itsasoan harrapatuta geratzen den guztia kanporatzen, eta hurrengoa baliteke gu itxaroten gauden hori izatea. ITXAROPENA.